Ανεμώλια



(. . .)
-Δε θα σ’ αφήσω ποτέ

-Κι αν με πάρει ο αέρας τις νύχτες που φυσάει πολύ και με πάει μακριά σου;

-Θα ‘ρθω να σε βρω. Θα με φωνάξεις και θα σε βρω.

-Κι αν δε μπορώ να φωνάξω;

-Θα σε βρω από τη μυρωδιά…θα μυρίζω το χώμα και θα ‘ρθω να σε βρω.

-Κι αν... είναι θάλασσα…;

-Θα κλείσεις τα μάτια σου…και θα μου στείλεις ένα φιλί…αυτό θα ‘ρθει και θα με οδηγήσει εκεί που θα ‘σαι. Τα φιλιά ποτέ δε χάνουν τον δρόμο τους…δεν έχεις ακούσει…;   

                (. . .)


   Ισίδωρος Ζουργος-  Ανεμώλια       
Τόπος: Αλεξανδρούπολη,

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Ο.απλά τέλειο. . .
21 Ιανουαρίου 2012 στις 11:36 π.μ.
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα τρια δοκίμια του Σοπεναουερ

Εικόνα
--> " Ποιος από εμάς δεν έχει γνωρίσει κάποιον άνθρωπο (ίσως τον ίδιο μας τον εαυτό) που να είναι τόσο στραμμένος προς τα έξω, τόσο απορροφημένος στη συσσώρευση αγαθών ή στο τι σκέφτονται οι άλλοι, ωστε να χάνει κάθε αίσθηση του εαυτού του; Ένας τέτοιος άνθρωπος, όταν του τίθεται κάποιο ερώτημα, αναζητεί την απάντηση προς τα έξω κι όχι προς τα μέσα. Διατρέχει δηλαδή τα πρόσωπα των άλλων, για να μαντέψει ποιά απάντηση επιθυμούν ή περιμένουν. Για έναν τέτοιο άνθρωπο θεωρώ χρήσιμο να συνοψίσω μια τριάδα δοκιμίων που έγραψε ο Σοπενάουερ προς το τέλος της ζωής του.Βασικά τα δοκίμια τονίζουν ότι το μόνο που μετράει είναι αυτό που το άτομο είναι.Ούτε ο πλούτος ούτε τα υλικά αγαθά ούτε η κοινωνική θέση ούτε η καλή φήμη φέρνουν την ευτυχία. Αν και οι σκέψεις αυτές δεν αφορούν συγκεκριμένα τα υπαρξιακά θέματα, παρ’ όλα αυτά μας βοηθούν να μετακινηθούμε από ένα επιφανειακό επίπεδο προς βαθύτερα ζητήματα. 1.Αυτό που κατέχουμε.  Τα υλικά αγαθά είναι απατηλά. Ο Σοπενάουερ υποσ...
Διαβάστε περισσότερα

Ένας κλόουν δακρύζει..

Εικόνα
Λαμπιόνια φως και μουσική, σε μια παράσταση ολόιδια με άλλες, εκεί στου τσίρκου τη σκηνή, είναι ένας κλόουν που πέφτει από τις σκάλες Φοράει καπέλο αστραφτερό, Και μοιάζει να’ χει τόσο κέφι. Γελάει, παίζει σαν μωρό, Χορεύει ασταμάτητα χτυπώντας ένα ντέφι. Γέλα κλόουν, αυτό σου ζητούν, Όλοι τώρα μαζί σου γελούν, Γέλα κλόουν, γέλα ξανά, Κρύψε το δάκρυ αυτό που κυλά. Μη σταματάς, αυτό σου ζητούν, γέλασε κλόουν ξανά και ξανά, κανείς δεν νοιάζεται αυτούς που πονούν, με σένα, με μένα, γελούν δυνατά. Λιγάκι ακόμα… γέλα ξανά, τελειώνει η παράσταση, λιγάκι κρατήσου, άκου τους τώρα…γελούν δυνατά, σε λίγο του τσίρκου τα φώτα θα σβήσουν. Και τότε κλόουν, σ΄αφήνω να κλάψεις , καθώς εκείνοι θα φεύγουν γεμάτοι χαρά, τότε, μονάχος μπορείς να ξεθάψεις, το δάκρυ που κρύβεται μες την καρδιά. Και τότε κλόουν, μπορείς να ουρλιάξεις , πετώντας μακριά αυτή τη στολή. Μες τον καθρέφτη μπορείς να κοιτάξεις και να τρομάξεις απ΄την θολή σου μορφή. Και ο καθρέφτης κομμάτια θα σπάσει, όπως το γ...
Διαβάστε περισσότερα